sensiz yaşadıktan sonra azraile ne gerek var...

Artık Gidiyorum!
 
 Yaşıyor muyum, belli değil! Saklıyım bir yerlerde! Bulsana beni! Gelme
aklıma, üzme beni, yakma içimi! Bir şeyler tutmasın beni sende! Zalim!!!
Uykularımda ve dudaklarımda... Bitmeyen ve yorulmadan söylediğim
şarkılarda... Neden bitmiyor? Sözler ve melodi sendin! Gün senin günün, hadi
vur, öldür! Bitmek, tükenmek bilmeyen yaşlarımda anlatıyorum sevgimi! Issız
sokaklarda yalnız başıma ayaklarım dolanıyor serseri kaldırımlarda...
Ağlamak çözüm değil, sen duymadıktan sonra! Sanadır akan yaşlar, sanadır
akan kanlar..! Yine acıyan yüreğimde, yine sonsuzluğa kayıt yaptırmış,
tükenmek bilmeyen aşkın! Acıtıyor vurdumduymazlığın, bağlıyor beni sana
bakışların, etme, eyleme; acı bu yalnızlık tahtına gömülmüş Leyla'ya!
Paylaşılmıyor aşk acısı. Sen öğrettin, sen verdin derdi, acıyı. Sen yaşattın
sensizliği. Başlasın artık, tükenmekten bıktım, aptal aşık oldu adım! Şu
yangını bin kere acıtacağına bir kere de söndür! Gel, gel sen de yüreğimde
ağla! Nefes nefese korkularda yaşıyorum. Düşman oldum kendime; kendimden
çekiniyor, kendimden utanıyorum! Ağlıyorum! Çatlak duvarların dili olsa da
neler çektiğim yıkılsa bir bir, anlatsa kurumayan yastığımda geçen
gecelerimi, rutubet tutmuş yatağımda nasıl sabahladığımı! Yorgunum, anlıyor
musun?
 
Kırmızı favori rengim, siyah benim... Kırmızı çizgiler içinde çaresiz ve
umutsuz bakışlara sahip yeşil gözler... Kurumuş yaprak misali savruluyorum.
Bir sendeyim, bir de sende! Hangi mevsimden geliyorsun, hangisinin
yağmurusun? Akmakla bitmeyen, soğuk havaların sıcak damlaları.. İstemiyorum,
beni ısıtmanı istemiyorum! İki virgül arası hasretin ve ünlemle bitiyor sana
olan sevgim! Kan rengi güllerin kokusu hakim! Bilmeden sevdim seni. Ne
olurdu, tutsaydın ansızım elimi! Eriseydi gözlerinde yüreğim ve ben
yansaydım aşk ateşinde, sen küllerde yaşasaydın...! Belki, bir gün körpe
karanlıklar ötesinde, hiç beklemediğim bir anda atacağın adıma rastlarım
diye, bekliyorum! Sen yoksun, lanet olsun!
 
Nedir bu? Hasret diyorlar boynuma taktığıma! Rüzgar taşıyor bana bütün aşk
kırıklarını! Yasak umutlarımın uğultusundan korkuyorum. Kaçmaktan yorulmadın
mı? Peki ya sessizce ağladığımı duymaktan? Ümitsizliği gördüm gözlerinde,
saklıyordun! Ve korkularını, unutmak istercesine bakıyordun! Oysa ki
bacaklarına çarpan dalgalar ve rüzgarın yüzüne vurduğu kum taneleri gibiydi
sana olan sevgim. Çok mu incittiler seni? İşte duyuyorum! Aşkın ayak
sesleri... Gecenin sessizliğinde bana koşuyor, seni getiriyor, senden
geliyor! İşte bu sesler aydınlatıyor yolumu, sen ve aşkın ışıldak yoluma...
Ve ben görüyorum...
 
Kıştayım işte ben sensiz! Yüreği yanan ne bilsin takvimin kaçı gösterdiğini
kendini sarı ışıklı odalara açmadan, ne bilsin güneşi, ayı, baharı ve
gökkuşağının ışıltısını? İnan ben de göremiyorum artık yağmur sonrasını!
Bana bıraktığın siyah hakim şimdi gökyüzümde ve yağmur damlaları serinletir
artık yanan yüreğimi! Fırtına kopsa, alıp beni götürse uzaklara, savursa
belki, nerede bu zavallı der misin benim için? Aklına gelir miyim soğuk
sisli gecelerde? Hohladığın küçük pencerene yazmaz mısın baş harflerimizi?
Ben o harfleri kalp içine alalı çok oldu sevdiğim! Soluğum bir değişik
artık, eksiklik kendini göstereli çok oldu, çok oldu burda güz yaşanalı!